Miłość według Human Design.
O tym, czego naprawdę szukamy w relacjach
„Miłość to nie pluszowy miś ani kwiaty
To też nie diabeł rogaty…”Happysad
Walentynki co roku przypominają nam, jak powinna wyglądać miłość.
Romantyczna. Intensywna. Wzajemna.
Taka, która pojawia się nagle i – jeśli jest prawdziwa – wystarczy, by relacja działała.
To bardzo atrakcyjna wizja.
I bardzo daleka od tego, jak działa rzeczywistość.
A może problem nie polega na tym, że nie umiemy kochać.
Może problem polega na tym, że źle rozumiemy, czym w ogóle jest miłość.
Z perspektywy Human Design miłość nie jest mistycznym uczuciem ani duchowym spełnieniem, które można osiągnąć z drugim człowiekiem. Jest efektem mechaniki – konkretnych połączeń energetycznych pomiędzy ludźmi.
To, co nazywamy miłością, bardzo często jest próbą zaspokojenia głębokiej tęsknoty.
Tęsknoty za poczuciem pełni.
Człowiek funkcjonuje w iluzji oddzielenia. Doświadcza siebie jako osobnej jednostki, choć w istocie jest częścią większej całości. W Human Design mówi się, że za to doświadczenie indywidualności odpowiada Monopol Magnetyczny – mechanizm, który utrzymuje nas na własnej ścieżce życia.
Ta separacja rodzi tęsknotę.
I tę tęsknotę mylimy z miłością.
Nie tęsknimy za konkretną osobą.
Tęsknimy za poczuciem jedności, którego – będąc w ciele – nie jesteśmy w stanie w pełni doświadczyć.
Relacje stają się więc miejscem projekcji. Oczekujemy, że druga osoba wypełni coś, czego wypełnić się nie da.
I stąd bierze się rozczarowanie.
Human Design pokazuje też coś jeszcze: relacje nie są równe.
Nie kochamy w ten sam sposób. Nie czujemy tego samego i nie z tą samą intensywnością. Różnice wynikają z naszej konstrukcji – z tego, które centra są zdefiniowane, a które otwarte, oraz jakie tematy miłości są aktywne w naszym wykresie.
Dlatego w wielu relacjach jedna osoba kocha „bardziej”.
Nie dlatego, że bardziej się stara.
Po prostu doświadcza miłości intensywniej, bo tak działa jej mechanika.
W Human Design nie istnieje jedna definicja miłości. Istnieją różne jej odsłony – opisane przez tak zwane bramy miłości. Każda z nich reprezentuje inny temat połączenia: miłość do życia, do ciała, do pracy, do doświadczenia, do ludzkości czy miłość uniwersalną – niezwiązaną z żadną konkretną osobą.
To, które z tych tematów są aktywne w Twoim Bodygrafie, wpływa na to, jak kochasz i czego nieświadomie oczekujesz w relacji.
Dobrym przykładem jest Brama 25 – miłość uniwersalna.
To nie jest miłość romantyczna ani partnerska. To stan głębokiej, bezwarunkowej akceptacji życia takim, jakie jest. Bez oczekiwań. Bez warunków. Bez potrzeby wzajemności.
Dla osób z aktywną tą bramą relacje bywają trudne, bo łatwo pomylić miłość uniwersalną z miłością skierowaną do jednej osoby. Oczekiwać od partnera czegoś, co nie jest przeznaczone do realizacji w relacji jeden do jednego.
Ale Human Design nie odbiera relacjom sensu.
Odbiera im iluzję.
Zamiast pytać, czy to „prawdziwa miłość”, proponuje inne pytanie:
co naprawdę łączy tych dwoje ludzi na poziomie mechaniki?
Jakie połączenia się aktywują?
Czy w relacji działamy zgodnie ze swoją strategią i autorytetem, czy z poziomu oczekiwań i warunkowania?
Kiedy zdejmujemy z miłości romantyczną narrację, zostaje coś znacznie bardziej dojrzałego.
Relacja, która może być głęboka, ale nie musi być idealna.
Bliska, ale nie symetryczna.
Świadoma, a nie oparta na projekcji.
Czasem największą ulgą nie jest znalezienie „tej właściwej osoby”, ale zrozumienie, jak naprawdę działa miłość.
Jeśli chcesz zobaczyć, jakie tematy miłości są aktywne w Twoim Bodygrafie lub jak wygląda mechanika Twojej relacji partnerskiej, możesz skorzystać z bezpłatnego kalkulatora albo analizy wykresu partnerskiego.
A jeśli czujesz, że samo czytanie to za mało i chcesz naprawdę zrozumieć, jak działa Twoja własna konstrukcja – zapraszam na kurs Living Your Design. To fundament, bez którego trudno budować świadome relacje.
Najbliższy termin znajdziesz w zakładce Kurs.
